2

માવજી કાકા ટપાલ વિભાગના કર્મચારી હતા, માવજી કાકા માધોપુર તેમજ તેના નજીકનાં ગામડાઓમાં પત્ર વિતરણ કરવાનું કામ કરતા. આ કામ તેઓ ઘણા વર્ષોથી કરી રહ્યા હતા. અને ઘણા વર્ષોથી આ કામ કરી રહ્યા હોવાથી ઘણા સરનામાં તો તેઓને મોઢે જ રહી ગયા હતા.

એક દિવસ તેમને એક પત્ર મળ્યો, જેમાં સરનામું તો માધોપુરની નજીકનું હતું. પરંતુ આ જ દિવસ પહેલા તેમણે તે સરનામા ઉપર કોઈ પત્ર મોકલ્યો હતો. કાકા ની યાદશક્તિ પણ સારી હતી તેને આ સરનામું અત્યંત નવું લાગી રહ્યું હતું.

દરરોજની જેમ જ તેણે પોતાની બેગ લીધી અને પત્ર વહેંચવા માટે નીકળી પડ્યા, બધા પત્ર એક પછી એક વિતરણ કરવા લાગ્યા. બધા પત્ર દેવાઈ ગયા પછી પેલા નવા સરનામે જવાનું થયું, તેઓ નવા સરનામાં બાજુ ચાલતા થયા.

થોડું આમતેમ શોધ્યા પછી અંતે તેમણે નવું સરનામું શોધી લીધું અને ઘર મળી ગયું એટલે ઘર પાસે જઈને એક અવાજ માર્યો “પોસ્ટ મેન”

એક છોકરી નો અંદરથી અવાજ આવ્યો કાકા દરવાજાની નીચેથી પત્ર સરકાવી દો.

કાકા મનમાં ને મનમાં વિચારવા લાગ્યા કે કેવી છે આ છોકરી, હું આટલા દૂરથી એક પત્ર લઈને આવી શકું છું અને તે મહારાણી જુઓ માત્ર બારણા સુધી પણ નથી આવી શકતી.

અરે બહાર આવો, આ રજીસ્ટ્રી છે તમારે સાઈન કરવી પડશે. થોડા ખીજાય ને માવજી કાકાએ જણાવ્યું.

અંદરથી પણ તરત જ જવાબ આવ્યો “એ હમણાં જ આવી”

કાકા ત્યાં રાહ જોઇને ઊભા હતા, એક મિનિટ વીતી ગઈ કોઈ આવ્યું નહીં, બે મિનિટ વીતી ગઈ. પરંતુ અંદરથી કોઈ ન આવ્યું એટલે હવે કાકાની ધીરજ તૂટી ગઈ.

કાકાએ દરવાજા પર ફરી પાછું ખટખટાવ્યું અને સહેજ મોટા અવાજ માં કહ્યું “આ એક જ કામ નથી મારે, ઉતાવળ કરો મારે હજી બીજા પત્રો પણ પહોંચાડવાના છે.”

થોડો સમય વીત્યો પછી ધીરે ધીરે બારણું ખૂલ્યું, બારણું ખોલ્યું તો અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને માવજી કાકાને અત્યંત આઘાત લાગ્યો.

એક છોકરી હતી જેની ઉંમર લગભગ બારથી તેર વર્ષની હશે, છોકરી ના બંને પગ ન હતા. કાકા ને હવે પોતાની ઉતાવળ પર આવી અધીરાઈ પર શરમ આવી રહી હતી.

પેલી છોકરીએ કહ્યું માફ કરશો મને હું થોડી મોડી આવી, કહો ક્યાં સાઇન કરી આપુ?

કાકાએ સહી કરાવી અને પત્ર આપીને ત્યાંથી કાકા રવાના થઇ ગયા.આ ઘટનાના લગભગ આઠ કે દસ દિવસ પછી કાકા ને ફરી પાછો એ જ સરનામે પત્ર મળ્યો, આ વખતે પણ આજુબાજુના પત્રો બધા સ્થળે પહોંચાડી દીધા પછી અંતે તે પેલા ઘરે પહોંચ્યા.

કાકાએ કહ્યું “તમારો પત્ર આવ્યો છે, પરંતુ સાઈન કરવાની આ વખતે જરૂર નહિ પડે. તો નીચેથી સરકાવી દઉં?”

“અરે ના ના, ઉભા રહો હું હમણાં જ આવી રહી છું.” અંદરથી છોકરી જવાબ આપ્યો.

થોડા સમય પછી બારણું ખોલ્યું, છોકરીના હાથમાં સરસ મજાની સજાવેલી ભેટ હતી.

છોકરીએ કહ્યું “કાકા મારા પત્ર આપી દો અને આ તમારી ભેટ લઈ લો.”

“અરે આને શું જરૂર છે, બેટા!?” કાકાએ છોકરીને કહ્યું

છોકરીએ કહ્યું “બસ આ તો તમારે રાખવી જ પડશે, અને હા આને તમે ઘરે જઈને જ ખોલજો, જાઓ.” આટલું કહીને કાકાના હાથમાં છોકરીએ ભેટ આપી દીધી.

કાકા પેટ લઈને ઘર તરફ જવા રવાના થઈ ગયા, પરંતુ તેના મનમાં એક નો એક જ સવાલ ફરતો રહેતો કે આખરે એ બોક્સમાં શું હશે?

ઘરે પહોંચીને ખૂબ જ આવડે બોક્સ ખોલ્યું પરંતુ તેને અંદરથી જે નીકળ્યું તે જોઈને માવજી કાકાની આંખમાંથી આંસુ નીકળી ગયા. તે રડી પડ્યા.

બોક્સમાં ચંપલ ની નવી જોડી હતી, માવજી કાકા વર્ષોથી પોતાના પગે કંઈ પહેર્યા વગર ઉઘાડેલ પગે જ પત્રો આપવા જતા, પરંતુ અત્યાર સુધી કોઈએ તેની તરફ ધ્યાન નહોતું આપ્યું.

આ ભેટ જાણે તેમના જીવનની સૌથી કીમતી ભેટ હતી, કાકા ચપ્પલ ને ગળે લગાવીને રડી રહ્યા હતા, વારંવાર તેમના મનમાં એક જ વિચાર આવી રહ્યો હતો કે છોકરી એ તો મને ચપ્પલ આપી દીધા પરંતુ હું તેને પગ કઈ રીતે આપુ?

સંવેદનશીલતા એ ખૂબ જ વિશાળ માનવ લક્ષણ છે. અન્ય લોકોની પીડા ને અનુભવી અને તેને ઘટાડવાનો પ્રયાસ કરવો એ એક ખુબ જ મહાન કાર્ય છે. જે છોકરી ના પોતાના પગ નથી તે બીજાના પગને લઈને આટલી લાગણીશીલ હોય આ વાત આપણને ખૂબ જ મોટો સંદેશ આપીને જાય છે.

તો આપણે પણ લોકો પ્રત્યે સંવેદનશીલ થવું જોઈએ, જો તમને આ સ્ટોરી પસંદ પડી હોય તો દરેક લોકો જોડે શેર કરજો અને ખાસ કરીને કોમેન્ટમાં ૧ થી ૧૦ ની વચ્ચે રેટિંગ પણ આપજો.